از مجموعه ی لابه لای مجسمه هایم منم

آسمان شبانه شدم

بی ستاره

پر از ابر سیاه درد که خونابه می گریم به زمین بی حاصل

نه فریادم را درختی می شنود

نه از نم نم اشک هایم گیاهی تر می شود

و نه حتی ویرانه آبادی بی انسان که بر وسعت آغوش تنهایش بگریم

آسمان شبانه شدم بی تو

خیره به عمق تنهاییم

سرگردان چون روحی

تو را می بینم از دور چون لکه ای استاده بر دروازه ی شهر خاطره ها

نه ،خاطره نشو

بدان شهر شوم قدم مگذار اگر صدای رعدم را می شنوی

نه، به جهان مرگ قدم مگذار

نگاهی کن به عقب تا هنوز فرصتی هست

که تنها می شوی

که تنها می شوم...

|+| نوشته شده توسط ایلیا آل خمیس در جمعه سیزدهم مرداد ۱۳۹۶ |